अमर सुनार, दैलेख ।
चामुण्डा बिन्द्रासैनी नगरपालिका-८ मा भएको १२ वर्षीया बालिकामाथिको बलात्कारको घटना केवल अपराधको एउटा तथ्य मात्र होइन, हाम्रो समाजको मानवीय संवेदनशीलता कता हराउँदै छ भन्ने गहिरो प्रश्न हो ।
साउन २२ गतेको रात, तीजको नाच हेरेर फर्किँदै गरेकी बालिका आफ्ना साथीसँग हाँस्दै-गफिँदै घरतर्फ लागेकी थिइन् ।
तीजको नाँच हेरेर फर्किँदै गरेका एकै उमेर समूहका तीन-चार जना बालिकालाई लक्षित गरी आरोपितहरुले लखेटे । लखेट्दा भेटाउन नसकेपछि पछिल्तिरबाट ढुङ्गा हाने, ढुङ्गाले १३ वर्षीया ती बालिकाको दाहिने पाखुरामा चोट लाग्यो । उनी त्यहिँ ढलिन् । उनका साथीहरु भागेर जोगिए ।
ढुङ्गा लागेर घाइते भएकी बालिकालाई आरोपितले कर्यापकुरूप पारे र जबरजस्ती गरे । त्यो रात उनको बाल्यकाल मात्र होइन, सुरक्षित महसुस गर्ने अधिकार पनि चकनाचुर भयो ।
गाउँकै दुई जना २३ वर्षीय गोविन्दबहादुर शाही र २५ वर्षीय खगेन्द्र भण्डारीले लखेटीलखेटी उनलाई समाते र पालैपालो बलात्कार गरेको आरोप छ । ढुङ्गामेत प्रहारका कारण उनको हात मर्कियो र गुप्ताङ्गमा चोट पनि लाग्यो।
बलात्कार आफैँमा विभत्स र जघन्य मानवताविरोधि अपराध हो । त्यसमाथि लखेटीलखेटी कुटीकुटी एक बालिकामाथि भएको यो घटना व्यक्तिगत अपराध मात्रै होइन सामाजिक अपराध हो ।
यो कुनै टाढाको अपराध कथा होइन-यो हाम्रो गाउँ, हाम्रो चाड, हाम्रो बिचकै मान्छेहरूको कथा हो। प्रश्न उठ्छ-त्यो रात त्यो क्रुरता गर्ने हातहरू कहिले यति पत्थरिए ? त्यो उमेरमा, त्यो अवस्था हुँदै गर्दा, कसरी यति निर्दयी हुन सकिन्छ ?
आजको समाजमा यस्तो हिंसात्मक मानसिकता किन बढ्दैछ ? के हाम्रो सांस्कृतिक पर्वहरू, जो समुदायलाई जोड्ने माध्यम बन्नुपर्ने हो, त्यही दिन अपराधको मञ्च बन्दैछन् ? के हामी ‘हामीमध्ये’ बाट जन्मिने यस्ता अपराधीलाई रोक्ने सामर्थ्य गुमाउँदै छौं ?
यस घटनापछि दुई जना पक्राउ परे, बालिका अस्पतालमा उपचाररत छिन् । तर, उपचार केवल उनको शरीरको घाउको लागि हो-मनको घाउको उपचार कसले र कसरी गर्ने ?
अझ ठूलो प्रश्न-के हामी यसपछि पनि यस्ता घटनामा ‘अर्को पीडित’ कुर्दै बस्ने हो, कि समाजलाई संवेदनशील बनाउन कुनै ठोस कदम चाल्ने ?
यो केवल एक परिवारको पीडा होइन-यो हाम्रो सामूहिक असफलताको प्रमाण हो । र, यदि हामी मौन बस्यौं भने, भोलिको पीडित कसको छोरी, बहिनी, साथी वा छिमेकी हुने हो-कसलाई के थाहा ?
(सुनार पहरेदार डट कमको सम्पादक हुनुहुन्छ)
